‘𝗡𝗶𝗲𝘁 𝗲𝗹𝗸𝗲 𝗲𝘅𝗽𝗲𝗱𝗶𝘁𝗶𝗲 𝘃𝗿𝗮𝗮𝗴𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝗸𝗼𝗺𝗽𝗮𝘀｡ 𝗦𝗼𝗺𝘀 𝘃𝗼𝗹𝘀𝘁𝗮𝗮𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝘀𝘁𝗲𝘃𝗶𝗴𝗲 𝘄𝗶𝗻𝗱𝗷𝗮𝗰𝗸 𝗲𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝘃𝗼𝗹𝗹𝗲𝗱𝗶𝗴 (𝘂𝗵𝘂𝗺 𝘂𝗵𝘂𝗺) 𝗼𝗽𝗴𝗲𝗹𝗮𝗱𝗲𝗻 𝗯𝗮𝘁𝘁𝗲𝗿𝗶𝗷｡’, is vooral 𝒈𝒆𝒆𝒏 bekende uitspraak van een of andere natuurkundige, wel een schone observatie van deze voormiddag!
🚲🚲🚲
Met fiets, windjack én zonnebril trokken onze zesdejaars vandaag de S͟c͟h͟e͟l͟d͟e͟v͟a͟l͟l͟e͟i͟ in. Aan het Zennegat onderzochten ze hoe duurzaam de omgeving is ingericht: hoe het water wordt gestuurd bij hoge en lage stand, welke keuzes er zijn gemaakt om natuur en recreatie te laten samenleven, hoe dijken, sluizen en overstromingsgebieden elkaar versterken, en waar menselijke ingrepen juist kwetsbaarheid creëren.
🏞
Na nog wat extra kilometers richting R͟u͟m͟s͟t͟, doken ze ook daar een landschap in dat letterlijk in beweging is. Wat vandaag een groene vallei lijkt, was ooit een actief ontginningsgebied. De watertoren biedt een uniek uitzicht: je ziet in één blik het verleden, het heden én de toekomst van de kleiontginning.
Om het op z’n Piet Huysentruyts te zeggen: ‘Wat hebben we vandaag geleerd?’, dan klinkt het vast van :
☝️
Ten eerste: dat een landschap nooit ‘af’ is. Aan het Zennegat zagen we hoe water, natuur en mens elkaar voortdurend moeten vinden en hoe duurzaam dat (soms) lukt.
✌️
Ten tweede: dat Rumst een vallei is die zichzelf herschrijft. Van oude ontginningen tot nieuwe landschapselementen: je ziet er hoe verleden, heden en toekomst in één blik samenkomen.
☝️✌️
Ten derde: dat, als ik twijfel om mijn batterij volledig op te laden, ik dat in de toekomst beter doe. Een elektrische fiets vooruit ‘stoempen’ op benenkracht is lastiger dan gedacht!
En dan zijn onze zesdes (én collega’s én alle andere leerlingen) klaar voor een duik in… (jawel) een 🅇🅇🄻‑🅆🄴🄴🄺🄴🄽🄳!
Comments are closed